Marcin Borowicz - charakterystyka - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Potrzebę samokształcenia i pogłębiania wiedzy rozbudza w Borowiczu lektura dzieła Buckle’a. Marcin staje się najbardziej zagorzałym bukle’istą, materialistą i specjalistą od ateizmu. Aby lepiej zrozumieć wykładane przez pisarza teorie, uczy się na pamięć całego kursu trygonometrii z klasy siódmej, kształci się w dziedzinie fizyki i anatomii. Zaczyna też cenić czas i własną pracę.

Wstrząsem emocjonalnym dla dorastającego Marcina jest lekcja języka polskiego, podczas której Bernard Zygier recytuje „Redutę Ordona”. Borowicz słucha kolegi ze wstrętem i złością, lecz z dziwnym bólem w piersiach. Nagle przypomina sobie opowieść Nogi o powstańcu i z trudem powstrzymuje płacz. Jego duszą targa żal, ma wrażenie, że serce chce mu się wydrzeć z piersi, a ciałem wstrząsa wewnętrzne łkanie. Dopiero po latach zaczyna rozumieć sens historii, opowiadanej mu przez strzelca, odkrywa, czym powinna być dla niego ojczyzna i że sam jest Polakiem.

Razem z przyjaciółmi organizuje tajne stowarzyszenie. Na spotkaniach zapoznają się z wielką poezją wygnańczą, historią rewolucji i upadku, prawdziwą historią czynów ludu. Uczy się dziejów Polski ze wzruszeniem, namiętnością i uniesieniem, ze „zdwojoną starannością”. Rolę kształcącą z życiu Marcina odgrywa poezja i literatura czasów Mickiewicza, przez którą przechodzi

„jak przez chłostę, jak między szeregami osób, które patrzą na niego ze wzgardą”.


Po przeczytaniu „Dziadów” nie jest w stanie z nikim rozmawiać, ucieka do lasu i samotnie przeżywa swoje wzruszenie. Polska literatura sprawia, że zaczyna dostrzegać swoje błędy, pracuje nad sobą. Dzięki niej ukształtował się raz na zawsze „w kształt niezmienny niby do białości rozpalone żelazo rzucone w zimną wodę”. Staje się odważny, zdecydowany, dojrzały emocjonalnie i świadomy dalszej drogi. Przeżył zmiany, jakie zachodzą w świadomości młodych ludzi, poddanych rygorowi rusyfikacji, a przede wszystkim czuje się Polakiem, on, który
„nie patrzył ani na rewolucję, ani na powstanie, ale przecież to nie racja, żebym nie miał prawa czuć ucisku, myśleć o nim i opierać mu się ze wszech sił moich”.


Pod koniec pobytu w gimnazjum Marcin przeżywa pierwszą miłość. Zakochuje się w Annie Stogowskiej, zwanej „Birutą”, dziewczynie nieprzystępnej i nieufnej. Nie ma jednak szans na bliższe poznanie wybranki serca. Zauroczenie i zachwyt piękną panną pogłębia przeczytany przez młodzieńca wpis do sztambucha. „Birutę” widuje rzadko, a nad ranem, po wielu godzinach uczenia się do matury, krąży niespokojnie w pobliżu mieszkania Stogowskich. Pewnego dnia spotyka ją przypadkowo w parku, przy źródełku. Nie potrafi odezwać się do Anny, wpatruje się w nią oczarowany, lecz ona nie zwraca na niego uwagi. Przy następnym spotkaniu patrzą sobie głęboko w oczy, nie padają żadne słowa, żadne wyznania, a jednak te chwile są dla obojga prawdziwym szczęściem. Zakochany, żyjący w radosnym uniesieniu, Borowicz pamięta jak przez mgłę egzaminy i powrót do Gawronek. Po wakacjach zjawia się w Klerykowie, by jeszcze raz ujrzeć „Birutę” przez wyjazdem na studia do Warszawy. Okazuje się, że rodzina Stogowskich wyjechała w głąb Rosji.

Zrozpaczony Marcin siada na ławce przy źródełku i całuje kartkę z pamiętnika, zapisaną ręką Anny. Po raz pierwszy ogarniają go wątpliwości, szuka odpowiedzi na szereg pytań:
„po cóż to wszystko ludzie robią, po co czynią dobrowolnie na złość słabszym spośród siebie, dzieciom? Toż to jest pomoc udzielona młodości przez wiek i rozum dojrzały? Nic, tylko mściwe, obłudne a umyślne łganie, gdzie się da, podstawienie nogi, żebyś upadł i żebyś się rozbił. A ty wierzysz, że wykujem lemiesze z pałaszy skrwawionych…”.
W tej trudnej chwili wspiera się na wyciągniętej ku niemu „kościstej, a jakby z żelaza urobionej prawicy” Andrzeja Radka. Ten przyjacielski gest wspiera go i dodaje sił w dalszej, określonej już życiowej drodze.

Marcin Borowicz to bohater pozytywny i dynamiczny. Czytelnik w ciągu jedenastu lat życia obserwuje jego stopniowe dorastanie emocjonalne. W pierwszym etapie życia Marcinek jest dzieckiem wrażliwym, naiwnym, samotnym, o słabej woli, które z łatwością ulega rusyfikacji. Przyjmuje wówczas postawę ugodową względem władz szkoły i z pogardą myśli o swojej ojczyźnie. Z czasem, dzięki Bernardowi Zygierowi, zaczyna rozumieć, że jest Polakiem i poznaje swoją ojczyznę poprzez literaturę i dzieje państwa. Przyjaźń z rówieśnikami, którzy podobnie jak on czują się Polakami, zmienia jego światopogląd i sprawia, że młodzieniec dojrzewa do bycia patriotą i walki z uciskiem zaborcy.


strona:   - 1 -  - 2 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Syzyfowe prace - streszczenie
2  Rudolf Leim
3  Pozostali bohaterowie Syzyfowych prac



Komentarze: Marcin Borowicz - charakterystyka

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 



2010-04-18 21:29:27

Nie przypadałam za nim...wiem że może na jego miejscu w wielu sytuacjach robiłabym tak samo ale jego zachowanie mnie wprost denerwowało...moje zdanie ;D Pzdr




Streszczenia książek
Tagi:
Marcin Borowicz - Państwo Borowiczowie - Opracowanie Syzyfowych prac Żeromskiego - Charakterystyka Marcina Borowicza -